* * * * * * * * *
เช้าอัแสนสดใส แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ามาส่องสว่างภายในห้องจนดูแสบตา เด็กหนุ่มผมดำกำลังนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
[สวัสดีค่า มาผมกับนาคุรุสเตชั่นอีกเช่นเคย วันนี้ทุกคนได้ไปดูข่าวเกมออกใหม่จาก Keko Game กันหรือยังค่ะ]
ผมกำลังนั่งดูเว็บไซต์เกมชื่อดังอยู่ มันเป็นกิจกรรมยามว่างของคนที่ชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจอย่างผมอยู่แล้ว ยังไงซ่ะผมก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายอยู่แล้วในวันหยุดเช่นนี้
[และแล้ว ในที่สุดเกมที่พวกเราเหล่าเกมเมอร์ต่างเฝ้ารอมานานก็ได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว หลังจากเบต้าเทสต์จบไป 2 เดือน Cross Zero Online นั่นเองค่า !!]
ผมปิดคอมพิวเตอร์กับวิทยุไป แล้วเดินไปที่เตียง หยิบของที่รูปร่างคล้ายหมวกกันน็อคขึ้นมา สวมมันไว้ที่หัว
นี่คือ Portal Gaming Gear เป็นอุปกรณ์สำหรับเล่นเกมที่ใช้ระบบฟูลไดว์ฟ ( Full Dive ) เพื่อเข้าไปยังโลกเวอชวล สวรรค์แห่งเหล่าเกมเมอร์ทั่วโลก มันเป็นระบบที่พัฒนาต่อมาจากบริษัทที่ได้ให้บริการเกมที่เคยคุมขังเหล่าหนุ่มสาวกว่าหมื่นคน เดธเกมระทึกขวัญ ซอรท์อาร์ตออนไลน์
" เอาล่ะ "
ผมพูดพึมพำ เอนตัวลงนอนลงบนเตียง พร้อมร่ายคาถาที่จะพาผมท่องไปยังโลกเวอชวลที่ใฝ่ฝัน
" ลิงค์ สตาร์ท ( Link Start ) "
พอสิ้นเสียงคำสั่ง สติของผมก็ถูกดึงลงไปยังความมืดมิด ก่อนที่จะมีแสงสีรุ้งพุ่งออกมาพร้อมข้อความที่ระบบแสดงการประมวลผลสมองของเราและทำการซิงโครไนซ์ประสาทของเราทั้งหมดเข้าสู่อวาตาร์ที่ใช้ภายในโลกแห่งนี้
ผมกรอกไอดีและพาสเวิร์ดของผมลงไป พอกดตกลงแล้วระบบก็ขึ้นกรอบข้อความที่หน้าจอของผม ปรากฎข้อความว่า [ผู้เล่นช่วงเบต้าเทสต์สามารถใช้งานอวาตาร์ที่สร้างไว้ในช่วงเบ้ตาเทสต์ได้ แต่ระบบจะทำการรีเซ็ตค่าสเตตัสใหม่ทั้งหมด ท่านต้องการจะใช้อวาตาร์เดิมหรือไม่?] แล้วก็มีปุ่มตัวเลือกตกลงกับยกเลิก แน่นอนว่าผมเลือกตกลง พอตอบเสร็จรอบกายของผมก็ขาวโพลนก่อนที่จะแทนที่ด้วยทัศนวิสัยอันแสนสวยงาม
ที่นี่คือใจกลางเมืองชั้นที่ 1 ของปราสาทลอยฟ้าอันสวยงาม ยุธทาห์เรีย ( Yudtharia )
ปราสาทลอยฟ้าที่ผมได้เข้ามาเยี่ยมเยือนแล้วครั้งหนึ่งเมื่อประมาณ 3 เดือนก่อนในช่วงเบต้าเทสต์นั่นเอง ผมมีความรู้สึกผูกพันธ์เล็กน้อยกับปราสาทแห่งนี้ มันทำให้ผู้คนหลงใหลจนไม่สามารถแยกกับมันได้พักใหญ่เลย
ผมออกวิ่งไปตามเส้นทางที่ดูจนชินตาในช่วงเบต้าทันที เพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลาไปแม้วินาทีเดียว ทันใดนั้นเอง
" เห้ นายคนนั้นอ่ะ !! "
ผมหยุดชะงักทันที รีบหันกลับไปมองหาต้นเสียงที่เรียกผมเมื่อสักครู่
เพลเยอร์หนุ่มผมสีขาวตั้งชี้ฟ้า สวมใส่เสื้อผ้าที่เป็นชุดเริ่มต้นกับผ้าคาดหัวสีดำ ที่เอวมีด้ามดาบที่ดูก็รู้ว่าเป็นดาบพื้นฐาน ดูท่าจะเพิ่งเริ่มเล่นเป็นครั้งแรกล่ะมั้ง
" มะ มีอะไรงั้นหรือ ? "
ผมพูดกลับไปอย่าไงไม่แยแส แต่ใบหน้าบนศีรษะที่สวมผ้าคาดหัวเห่ยๆนั่นกลับมีรอยยิ้มเบิกบานขึ้นมา
" นายเป็นพวกเบต้าสิน่ะ ? ฉันเห็นนายวิ่งไปมาจนรู้สึกว่าต้องชำนาญเส้นทางมากแน่ ๆ เอ่อ คือว่า"
ผมยืนฟังนิ่งๆอย่างเฉยชา พวกผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่จะเกลียดขี้หน้าพวกเบต้าอย่างผมก็ไม่แปลกหรอก ในช่วงเบต้ามีคนสมัครมากกว่าหมื่นคน แต่มีเพียง 500 คนที่ได้เข้าร่วมเบต้าเทสต์เช่นผม
" ฉันอยากให้นายช่วยสอนวิธีการเล่นให้หน่อยน่ะ !! ขอร้องล่ะ "
ร่างกายมันเซไปนิดนึง ผมเอนคอด้วยความสงสัย แต่ก็เข้าใจว่าจะให้ช่วยสอนวิธีการเล่นนี่เอง
" อะ อือ กำลังว่างอยู่ ถ้าไม่รังเกียจฉันจะช่วยสอนให้เองแล้วกัน "
และแล้ว ชีวิตใหม่ภายในโลกแห่งนี้ของผมก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ปราสาทลอยฟ้าที่ผมได้เข้ามาเยี่ยมเยือนแล้วครั้งหนึ่งเมื่อประมาณ 3 เดือนก่อนในช่วงเบต้าเทสต์นั่นเอง ผมมีความรู้สึกผูกพันธ์เล็กน้อยกับปราสาทแห่งนี้ มันทำให้ผู้คนหลงใหลจนไม่สามารถแยกกับมันได้พักใหญ่เลย
ผมออกวิ่งไปตามเส้นทางที่ดูจนชินตาในช่วงเบต้าทันที เพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลาไปแม้วินาทีเดียว ทันใดนั้นเอง
" เห้ นายคนนั้นอ่ะ !! "
ผมหยุดชะงักทันที รีบหันกลับไปมองหาต้นเสียงที่เรียกผมเมื่อสักครู่
เพลเยอร์หนุ่มผมสีขาวตั้งชี้ฟ้า สวมใส่เสื้อผ้าที่เป็นชุดเริ่มต้นกับผ้าคาดหัวสีดำ ที่เอวมีด้ามดาบที่ดูก็รู้ว่าเป็นดาบพื้นฐาน ดูท่าจะเพิ่งเริ่มเล่นเป็นครั้งแรกล่ะมั้ง
" มะ มีอะไรงั้นหรือ ? "
ผมพูดกลับไปอย่าไงไม่แยแส แต่ใบหน้าบนศีรษะที่สวมผ้าคาดหัวเห่ยๆนั่นกลับมีรอยยิ้มเบิกบานขึ้นมา
" นายเป็นพวกเบต้าสิน่ะ ? ฉันเห็นนายวิ่งไปมาจนรู้สึกว่าต้องชำนาญเส้นทางมากแน่ ๆ เอ่อ คือว่า"
ผมยืนฟังนิ่งๆอย่างเฉยชา พวกผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่จะเกลียดขี้หน้าพวกเบต้าอย่างผมก็ไม่แปลกหรอก ในช่วงเบต้ามีคนสมัครมากกว่าหมื่นคน แต่มีเพียง 500 คนที่ได้เข้าร่วมเบต้าเทสต์เช่นผม
" ฉันอยากให้นายช่วยสอนวิธีการเล่นให้หน่อยน่ะ !! ขอร้องล่ะ "
ร่างกายมันเซไปนิดนึง ผมเอนคอด้วยความสงสัย แต่ก็เข้าใจว่าจะให้ช่วยสอนวิธีการเล่นนี่เอง
" อะ อือ กำลังว่างอยู่ ถ้าไม่รังเกียจฉันจะช่วยสอนให้เองแล้วกัน "
และแล้ว ชีวิตใหม่ภายในโลกแห่งนี้ของผมก็ได้เริ่มต้นขึ้น
* * * * * * * * *
" ย้ากกกกกกกก !! "
เสียงตะโกนของชายผมสีขาวคาดผ้าคาดหัวเห่ย ๆ ซึ่งกำลังฟาดฟันดาบเข้าใส่มอนสเตอร์สายสไลม์ตัวหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดพวกเราทำแบบนี้มา 2 ขั่วโมงแล้วล่ะนะ
" นี่เรสท์ ! นายต้องจินตนาการถึงรูปแบบสกิลที่จะใช้แล้วปล่อยพลังออกไปสิ "
ผมแนะนำชายผมขาวอย่างไร้ปรานี เรสท์ซึ่งกำลังล้มอยู่ก็ทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา
" ก็มันยากนี่นา !! จู่ๆก็บอกให้จินตนาการถึงสกิลที่จะใช้ ฉันเพิ่งเล่นครั้งแรกไม่เห็นจะเข้าใจเลย "
" เอางี้ !! "
ผมหยิบมีดสั้นเล่มจิ๋วออกมาจากกระเป๋าที่เหน็บไว้ตรงเอวข้างขวา เล็งไปที่สไลม์สีเขียวที่ดูน่ารักและน่าสงสารอย่างไร้ปราณี มีออร่อปลกคลุมมีดเล่มเล็กๆของผม พอสะบัดมือ มีดเล็มจิ๋วก็พุ่งเข้าหาสไลม์ที่เล็งไว้อย่างไม่รีรอ
" ว้าววววววว !! "
เสียงอุทานดังขึ้นมาหลังจากที่มีดของผมปักลงไปบนร่างของสไลม์ HP ของมันลดลงจนเหลือ 0 ร่างของสไลม์น้อยก็แตกกระจายเป็นเศษโพลีก้อนเล็กน้อยล่องลอยไปบนอากาศ
" เห !? แค่ทำตามโมชั่นเริ่มต้นก็ใช้สกิลได้แล้วเหรอเนี่ย ? "
เรสท์หันมาถามผมด้วยใบหน้าที่ดูสดใสผิดกับหน้าตาที่ดูเห่ย ๆ นั่นเสียสนิท
" ก็นะ...... การใช้สกิลของ CZO น่ะ ถ้าเกิดว่าเรามีสกิลอยู่ในลิสต์แล้วล่ะก็ แค่ทำตามโมชั่นเริ่มต้นของท่านั้น ๆ แล้วระบบก็จะสั่งใช้งานสกิลโดยอัตโนมัติเองโดยไม่ต้องออกคำสั่งใด ๆ เลยน่ะ "
ผมเก็บดากกลับลงไปในฝักดาบสีดำที่สะพายอยู่ด้านหลังอย่างถนุถนอม การให้ความสำคัญกับดาบที่ตนใช้ก็ถือเป็นสิ่งที่เป็นแกนหลักซึ่งเป็นสเน่ห์ของเกมนี้เลยก็ว่าได้
" ว่าแต่ ตอนนี้มันก็เกือบห้าโมงเย็นแล้วนะ นายไม่กินข้าวเย็นหน่อยรึ ? "
เวลาที่แสดงอยู่ที่บริเวณขวาบนของเมนูบ่งบอกว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนเกือบหกโมงเย็นแล้วสิเนี่ย ตามปกติแล้วช่วงเวลาที่คนน้อยก็จะเป็นตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาพักของเพลเยอร์ส่วนใหญ่ล่ะนะ
" อย่าดูถูกกันแบบนั้นสิ เอาเหอะ เพราะฉันเตรียมการมาเรียบร้อยแล้ว ก็เลยสั่งให้พิซซ่ามาส่งตอนหกโมงเย็นแล้วน่ะ ว่าแต่ว่าแล้วนายล่ะ เรื่องกินข้าวไม่เป็นไรแน่เหรอ?
" หืม ? ก็นะ คงต้องขอตัวไปกินข้าวสักพักหนึ่งแล้วค่อยกลับมาต่อแล้วกันนะ ? "
ผมเรียกเมนูสโตเรจออกมาเพื่อตรวจสอบไอเท็มที่ได้รับจากการล่าเป็นเวลา 4 ชั่วโมงเต็ม หากดรอปของแรร์ได้หลายชิ้นจะได้เอามาแบ่งกับจิงซ์เท่าๆกันได้
แต่จู่ ๆ จิงซ์ก็โพล่งคำพูดที่พอได้ยินแล้วคิ้วข้างขวาของผมก็กระตุกขึ้นอย่างอัตโนมัติ
" เอ๋ ? ทำไมที่หน้าเมนูถึงไม่มีปุ่มล็อคเอาท์ล่ะ ? "
" หา !? "
ผมหันกลับไปมองหน้าของจิงซ์ซึ่งบ่งบอกได้ว่าเป็นความตกใจ การแสดงความรู้สึกภายในโลกเวอร์ชวลค่อนข้างที่จะเกินความเป็นจริงไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้สามารถมองออกได้ทันทีว่าแต่ละคนมีความรู้สึกอย่างไรผ่านทางสีหน้า
" เอ่อ ที่เมนเมนูแถบล่างสุด
" ว้าววววววว !! "
เสียงอุทานดังขึ้นมาหลังจากที่มีดของผมปักลงไปบนร่างของสไลม์ HP ของมันลดลงจนเหลือ 0 ร่างของสไลม์น้อยก็แตกกระจายเป็นเศษโพลีก้อนเล็กน้อยล่องลอยไปบนอากาศ
" เห !? แค่ทำตามโมชั่นเริ่มต้นก็ใช้สกิลได้แล้วเหรอเนี่ย ? "
เรสท์หันมาถามผมด้วยใบหน้าที่ดูสดใสผิดกับหน้าตาที่ดูเห่ย ๆ นั่นเสียสนิท
" ก็นะ...... การใช้สกิลของ CZO น่ะ ถ้าเกิดว่าเรามีสกิลอยู่ในลิสต์แล้วล่ะก็ แค่ทำตามโมชั่นเริ่มต้นของท่านั้น ๆ แล้วระบบก็จะสั่งใช้งานสกิลโดยอัตโนมัติเองโดยไม่ต้องออกคำสั่งใด ๆ เลยน่ะ "
ผมเก็บดากกลับลงไปในฝักดาบสีดำที่สะพายอยู่ด้านหลังอย่างถนุถนอม การให้ความสำคัญกับดาบที่ตนใช้ก็ถือเป็นสิ่งที่เป็นแกนหลักซึ่งเป็นสเน่ห์ของเกมนี้เลยก็ว่าได้
" ว่าแต่ ตอนนี้มันก็เกือบห้าโมงเย็นแล้วนะ นายไม่กินข้าวเย็นหน่อยรึ ? "
เวลาที่แสดงอยู่ที่บริเวณขวาบนของเมนูบ่งบอกว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนเกือบหกโมงเย็นแล้วสิเนี่ย ตามปกติแล้วช่วงเวลาที่คนน้อยก็จะเป็นตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาพักของเพลเยอร์ส่วนใหญ่ล่ะนะ
" อย่าดูถูกกันแบบนั้นสิ เอาเหอะ เพราะฉันเตรียมการมาเรียบร้อยแล้ว ก็เลยสั่งให้พิซซ่ามาส่งตอนหกโมงเย็นแล้วน่ะ ว่าแต่ว่าแล้วนายล่ะ เรื่องกินข้าวไม่เป็นไรแน่เหรอ?
" หืม ? ก็นะ คงต้องขอตัวไปกินข้าวสักพักหนึ่งแล้วค่อยกลับมาต่อแล้วกันนะ ? "
ผมเรียกเมนูสโตเรจออกมาเพื่อตรวจสอบไอเท็มที่ได้รับจากการล่าเป็นเวลา 4 ชั่วโมงเต็ม หากดรอปของแรร์ได้หลายชิ้นจะได้เอามาแบ่งกับจิงซ์เท่าๆกันได้
แต่จู่ ๆ จิงซ์ก็โพล่งคำพูดที่พอได้ยินแล้วคิ้วข้างขวาของผมก็กระตุกขึ้นอย่างอัตโนมัติ
" เอ๋ ? ทำไมที่หน้าเมนูถึงไม่มีปุ่มล็อคเอาท์ล่ะ ? "
" หา !? "
ผมหันกลับไปมองหน้าของจิงซ์ซึ่งบ่งบอกได้ว่าเป็นความตกใจ การแสดงความรู้สึกภายในโลกเวอร์ชวลค่อนข้างที่จะเกินความเป็นจริงไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้สามารถมองออกได้ทันทีว่าแต่ละคนมีความรู้สึกอย่างไรผ่านทางสีหน้า
" เอ่อ ที่เมนเมนูแถบล่างสุด
โปรดติดตามต่อ ( เดี๋ยวเอามาลงต่อ )
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น